"...Jeśli sądzisz, że chciałbyś być poszukiwaczem, ale nie jesteś pewien czy żona będzie z tego zadowolona, albo wątpisz czy mógłbyś spędzać tyle czasu poza swoją regularną pracą lub obawiasz się, że jako kobieta stracisz część swojej kobiecości, to w rzeczywistości wybór już został dokonany. Poszukiwanie skarbów jest bowiem nie tyle zawodem, co stylem życia..." - Howard Jennings

Blisko dwa lata temu Dyrektor Muzeum Ziemi PAN, dr hab Krzysztof Jakubowski wygłosił wykład pt. "Ochrona dziedzictwa geologicznego". Pozwolę sobie zacytować:

"Wyjątkowe formacje skalne stanowią fundamentalne i nieodnawialne źródło będące jednocześnie „testamentem" geologicznej historii Ziemi i zachodzących na niej procesów. Ewolucja życia, wliczając w to ewolucję człowieka, nie może zostać zrekonstruowana bez wzięcia pod uwagę geologii."

Jakże prawdziwe slowa. Jednakże, dla badaczy bursztynu i wszystkich żywic kopalnych sytuacja jest o wiele bardziej, powiedziałbym, "krucha". Żywice kopalne, choć w środowisku naturalnym przetrwały miliony lat, kiedy zostaną już odkryte czy to przez działalność człowieka lub przyrody, to ich dni są policzone. Otoczenie ich opieką, zabezpieczenie przed zgubnym działaniem swiatła słonecznego i oksydacji to właśnie Ochrona Dziedzictwa Geologicznego.

Oczywiście przodujacą rolę w tej działalności mają instytucje naukowe dysponujące odpowiednimi pomieszczeniami, wyposażeniem jak i funduszami na swą działalnośća. Przede wszystkim jednak kadra naukowa ludzi oddanych swej karierze. Dziś, w 10 rocznicę powstania Muzeum Inkluzji UG jak i 60 rocznicę Muzeum Ziemi PAN należy zwrócić szczególną uwagę na zasługi obu instytucji dla ochrony dziedzictwa geologicznego jak i popularyzacji tej ideii wsród młodzieży i ogółu społeczeństwa. To ich zbiory, wystawy stałe i czasowe wprawiają w zachwyt zwiedzajacych, którzy wychodzą ze świadomością, że żywice kopalne to nie tylko ziarenka znajdywane na plażach Bałtyku. Koniecznym jest tu przedstawienie sylwetek dwóch kobiet odpowiedzialnych za sukcesy obu tych placówek naukowych: profesor dr hab. Barbary Kosmowskiej- Ceranowicz z PAN w Warszawie i dr Elżbiety Sontag z UG w Gdansku. To efekt ich pasji naukowej, talentu organizacyjnego i wytrwałości w popularyzacji piękna i tajemnic bursztynu.

Autorytet mojej opinii, choć jestem tylko kolekcjonerem amatorem, polega na osobistym doświadczeniu we współpracy z tymi naukowcami i jej widocznych rezultatach w obu muzeach: rosnących kolekcjach autorskich, zaangażowaniu w środowisku naukowym jak i bursztyniarskim. Aby moje słowa nie pozostawaly pustymi, pragnę przy tej okazji przekazać na ręce prof. Ceranowicz i Muzeum Ziemi atrakcyjną bryłe Kauri Gum z Nowej Zelandii, jak i jej drugą połowę, która niestety nie przetrwała swej długiej podróży w całości. Mimo tego, a może właśnie dzięki temu jej atrakcyjność nie maleje, ponieważ mamy wgląd w jej zróżnicowane wnętrze przy całkowitej masie przekraczającej 3 kilogramy.




Powrót do spisu treści.