<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN"
"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">
<HEAD>


<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=iso-8859-2">
<META NAME="moneta, skarb, guzik, klamra, medalik, poszukiwanie " CONTENT="Pierwszy w Polsce internetowy magazyn dla poszukiwaczy skarbów. Tworzony przez pasjonatów i dla pasjonatów.">
<META NAME="Author" CONTENT="Vincent Vega 69">
<LINK title="Thesaurus News" media=screen href="obrazki/layout.css" rel=stylesheet>
<TITLE>Thesaurus News</TITLE>
</HEAD>

<BODY>

<!-- Tabela nagłówka -->

<TABLE ALIGN="CENTER" VALIGN="TOP" WIDTH="100%" HEIGHT="0" CELLSPACING="0" CELLPADDING="0" BORDER="0" FRAME="BOX" RULES="none">
 <TR>
	<TD width="25%"><span class="subHead1">
	   <img class="floatLeft" src="obrazki/numer4.gif">
		 <!--<script type="text/javascript">
var uri = 'http://imppl.tradedoubler.com/imp?type(img)g(16649260)a(1325039)' + new String (Math.random()).substring (2, 11);
document.write('<a href="http://clk.tradedoubler.com/click?p=22131&a=1325039&g=16649260" target="_blank"><img src="'+uri+'" border=0></a>');
</script>-->
	</span></TD>
	
	<TD width="50%">
	<p class="testowy">
		  <!-- Motto -->
		  "...Je&#347;li s&#261;dzisz, że chciałby&#347; być poszukiwaczem, ale nie jeste&#347; pewien czy żona będzie z tego zadowolona, albo w&#261;tpisz czy mógłby&#347; spędzać tyle czasu poza swoj&#261; regularn&#261; prac&#261; lub obawiasz się, że jako kobieta stracisz czę&#347;ć swojej kobieco&#347;ci, to w rzeczywisto&#347;ci wybór już został dokonany. Poszukiwanie skarbów jest bowiem nie tyle zawodem, co stylem życia..." 
    
		   <!-- Autor motto -->
	<br><SPAN id=quoteAuthor>
		  - Howard Jennings
	</span>
	</TD>
	    
	<TD width="25%"><div id="okladkaGora"><a href="http://www.thesaurus.com.pl/gazeta/numer4/index.html"><img class="floatRight" src="obrazki/okladka_numer_4.jpg"></a></div>
	</TD>
 </TR>
</TABLE>

<!-- Tabela logo -->
<TABLE ALIGN="CENTER" VALIGN="TOP" WIDTH="100%" HEIGHT="0" CELLSPACING="0" CELLPADDING="0" BORDER="0" FRAME="BOX" RULES="NONE">
 <TR>
	<TD width="25%"><IMG SRC="obrazki/10pion.gif"></TD>
	<TD width="50%"><IMG SRC="obrazki/10pion.gif"></TD>
	<TD width="25%"><IMG SRC="obrazki/10pion.gif"></TD>
 </TR>
</TABLE>

<!-- Tabela logo -->
<TABLE ALIGN="CENTER" VALIGN="TOP" WIDTH="100%" HEIGHT="0" CELLSPACING="0" CELLPADDING="0" BORDER="0" FRAME="BOX" RULES="NONE">
 <TR>
	<TD width="25%"><IMG SRC="obrazki/zero.gif"></TD>
	<TD width="50%"><a HREF="http://www.thesaurus.com.pl/gazeta/numer4/index.html"><IMG SRC="obrazki/logo.jpeg" WIDTH="600" HEIGHT="150" BORDER="0"></A></TD>
	<TD width="25%"><IMG SRC="obrazki/zero.gif"></TD>
 </TR>
</TABLE>




<!-- ***************TREŚĆ STRONY*************** -->

<div class="centerSectionHeadMain" align="center">
Pierwsza Wyprawa Krzyżowa                 
</div>

<div id="centerColumn" align="center">
	   <span style="font-weight: bold; TEXT-DECORATION: underline">
Michał Pilc
	   </span></DIV>
<BR><BR>


<img style="float: left; margin-top:15px; margin-bottom:15px; margin-left:15px; margin-right:15px " src="obrazki/tarcza.jpg"><br>
W 1096 r. do Polski
przybyła pierwsza fala
Żydów. Polska ich
przyjęła i dała warunki do
osiedlenia się. Ta
pierwsza fala Żydów,
która napłynęła do Polski,
uciekała przed pierwszą
wyprawą krzyżową.
<br><br>
W 1097 r. cesarz
Henryk IV pozwolił
ocalałym Żydom
niemieckim, którzy
zostali zmuszeni do
chrztu, aby teraz
powrócili do wiary
swoich ojców.<br><br>
Papież Klemens III
1080-1100) zganił
cesarza Henryka IV
pisząc do niego:
Słyszeliśmy, że
ochrzczonym Żydom
pozwolono odpaść od
Kościoła. Rzecz to
niesłychana i grzeszna,
wzywamy przeto Ciebie i
wszystkich naszych braci,
abyście nie dopuścili
pohańbienia sakramentów
Kościoła przez Żydów."<br>
<center><img style="float: center; margin-top:15px; margin-bottom:15px; margin-left:15px; margin-right:15px " src="obrazki/wkmapka.jpg"><br></center>
<p class="artykul">
Ruch krucjatowy rozpoczął się od krucjaty zwanej ludową. Prowadził ją Piotr Pustelnik. Jako
kaznodzieja cechował się przede wszystkim talentem krasomówczym, charyzmą i ogromną wiarą w
końcowy sukces. Niestety brakowało mu zdolności organizacyjnych i przede wszystkim talentów
wojskowych. Jako podróżny kaznodzieja chodził od wsi do wsi, od miasta do miasta i głosił hasło
krucjaty. Podążyło za nim tysiące ludzi z Francji i z Rzeszy Niemieckiej, głównie chłopów i ubogich
mieszczan, sporo zwykłych przestępców i trochę zubożałych osób pochodzenia rycerskiego. Dla
większości z nich oczywistym było, że Ziemia Święta znajdowała się zaledwie kilka dni marszu z dala od
ich domostw, więc zupełnie nie byli przygotowani na kilkumiesięczną wędrówkę. W 1096 ta cała
chmara ludzi opuściła ostatecznie Kolonię, aby przez Węgry udać się do Kostantynopola. Cesarz
Aleksy I Komnen starał się ze wszystkich sił nie dopuścić do przypadków łupienia miejscowej ludności
przez krzyżowców i jak najszybciej doprowadzić tych ludzi w okolicę stolicy i przetransportować na
drugi brzeg Bosforu. Cesarz, pomimo licznych obaw wiązał pewne nadzieję z ruchem krucjatowym. W
ciągu swoich rządów, korzystając z usług wielu najemnych żołnierzy, nauczył się, że Frankom nie
należy ufać. Nie miał jednak innego wyjścia, gdyż od czasu utraty Anatolii, armia bizantyjska składała
się w zasadzie tylko z najemników. Cesarz liczył, że od każdego przywódcy krucjatowego wymusi
złożenie hołdu lennego, aby przejąć choć formalne zwierzchnictwo nad wszystkimi zdobytymi przez
krzyżowców ziemiami. Poza tym armie frankijskie, walczące na wschodzie, gwarantowały pewien
spokój ze strony Turków na granicy imperium. Nadzieje Aleksego szybko się jednak rozwiały, gdy
dowiedział się jacy ludzie wchodzą w skład owej krucjaty. Postanowił więc jak najszybciej pozbyć się
problemu i przetransportować tych pątników na drugi brzeg Bosforu. Oczywiście cała ta armia została
kompletnie rozbita przez wojska Kilidż Arslana I, sułtana Nikei. Samemu Piotrowi Pustelnikowi udało
się ujść z życiem z pogromu i wraz z garstką towarzyszy przedostał się do Konstantynopola, gdzie po
kilku miesiącach przyłączył się do wyprawy rycerskiej.<br><br></p>

Papież ,
Odon de Lagery, (ur. 1042
w Chatillon-sur-Marne,
Szampania - zm. 29 lipca
1099), papież od 1088.
Pochodził z francuskiej
rodziny rycerskiej.
Kształcił się szkole
katedralnej w Reims. Jego
nauczycielem był św.
Bruno z Kolonii,
założyciel zakonu
kartuzów. Odon de
Lagery został kanonikiem
i archidiakonem katedry
w Reims; około 1070
wstąpił do zakonu
benedyktynów (klasztor
w Cluny). Pełnił w Cluny
m.in. funkcję przeora;
wysłany do Rzymu na
zaproszenie papieża
Grzegorza VII, był
bliskim doradcą papieża
w okresie jego starań o
reformę Kościoła. W
1080 mianowany
kardynałem-biskupem
Ostii. W latach 1082-1085
legat we Francji i
Niemczech, 1083 krótko
więziony przez cesarza
Henryka IV.
Koordynował obsadę
wakujących stolic
biskupich w Saksonii
duchownymi wiernymi
Grzegorzowi VII oraz
przeprowadził synod w
Kwedlinburgu, na którym
klątwą obłożony został
antypapież Klemens III
oraz jego zwolennicy.
Powrócił do Rzymu z
misji legata w 1085, już
po śmierci Grzegorza VII
i wyborze jego następcy,
Wiktora III. Początkowo
był przeciwnikiem
wyboru Wiktora,
ostatecznie uznał go
jednak za prawowitego
papieża; po śmierci
Wiktora (1087) wybór
nowego papieża nie mógł
odbyć się w Rzymie,
opanowanym przez
antypapieża Klemensa. 12
marca 1088 w Terracinie
koło Gaety wybrany
został Odon de Lagery;
przyjął imię Urbana II.<br><br>

<p class="artykul">Wyprawa rycerska<br>
Początki zajęcia Edessy<br><br>

<img style="float: left; margin-top:15px; margin-bottom:15px; margin-left:15px; margin-right:15px " src="obrazki/urban.jpg">
W 1097 roku w ślad za krucjata ludowa ruszyła
krucjata wojskowa. W zależności od miejsca zbiórki
rycerze wędrowali ku Ziemi Świętej czterema
szlakami: Rajmund, hrabia Tuluzy, wyruszył przez
Italię, Dalmację, Albanię, Grecję; Robert II z Flandrii
poprowadził oddziały z Brugii i Paryża przez Alpy i
Italię; Godfryd de Bouillon z braćmi przeszedł przez
Niemcy, Węgry i Bułgarię; Boemund z Tarentu i jego
siostrzeniec Tankred wybrali drogę morską z Brindisi i
dalej poprzez Grecję. Cztery armie połączyły się przed
Konstantynopolem. Dotarły tam w różnych odstępach
czasu, w związku z tym każdego z tych baronów
cesarz przyjął oddzielnie. Obdarowując prezentami i
grożąc bizantyjską armią, wymusił na każdym z nich
złożenie przysięgi lennej. Następnie już połączona
armia krzyżowa, pod duchowym przewodnictwem
biskupa Ademara Le Puy, który jako pierwszy
odpowiedział na wezwanie papieża, przeprawiła się
przez Bosfor. Wyprawie towarzyszył oddział
bizantyjski pod dowództwem generała Tatitikosa.
Pierwszym sukcesem Krzyżowców było odbicie Nikei
z rąk Kilidż Arslana, która została oddana cesarstwu.
Następnie armia krucjatowa wyruszyła dalej szlakiem
przez Anatolię.
Poważnym problemem całej wyprawy był brak
jednego wodza. Za głównodowodzącego uważał się
cały czas Rajmund z Tuluzy, jako że był pierwszym
rycerzem, ktory zgłosił. Jednak nawet papież nigdy
<img style="float: right; margin-top:15px; margin-bottom:15px; margin-left:15px; margin-right:15px " src="obrazki/krzyzowcy.jpg">
nie ogłosił go jednoznacznie dowódcą, nie mówiąc już
o innych baronach, dla których Rajmund wydawał sie
byc zbyt wyniosły i autorytatywny. Na potwierdzenie
tezy, że tak naprawdę krzyżowcy nie tworzyli jednej
zwartej armii, a raczej zbitkę hufców poszczególnych
baronów, świadczy fakt, że niedługo po dotarciu do
granic Syrii dwóch baronów odłączyło się od głównej
armii, aby spróbować podbić dla siebie jakieś
hrabstwa. Byli to Baldwin z Bouillon i Tankred. O ile
wyprawa Tankreda skończyła się na niczym, i wkrótce
powrócił on do głównej armii krucjatowej, o tyle
Baldwin odniósł znaczny sukces. Udało mu się zająć
dwa zamki, Ravendell i Turbussel. Wkrótce po tym
władca Edessy, imieniem Toros, nie posiadając prawie
w ogóle własnej armii, zdecydował się adoptować
Baldwina i tym sposobem uchronić Edessę od wielkiej
armii tureckiej, która właśnie zbierała się pod
Mosulem. Jako ciekawostkę można opisać bardzo
specyficzną ceremonię adopcyjną, która
obowiązywała wtedy na tych terenach. Mianowicie
Toros ubrał się w szeroką białą koszulę, pod którą
wślizgnął się Baldwin, a następnie potarli się nagimi
torsami. Ta sama procedura została następnie
powtórzona z żoną Torosa. W ciągu kilku miesięcy po
tej ceremonii zmarł Toros, a Baldwin jako prawowity
dziedzic, został władcą Edessy, zakładając pierwsze
państwo krzyżowe na wschodzie, zwane hrabstwem
Edessy.<br><br><br></p>

W 1098 r. książę
Czech, Wratysław odebrał
Żydom czeskim cały
majątek i dopiero wtedy
pozwolił, aby uciekli do
Polski i Węgier.<br><br>

W 1103 r. cesarz
Henryk IV przerażony
skutkami pogromów
Żydów niemieckich w
Moguncji i Wormacji,
kazał książętom i
mieszczanom złożyć
przysięgę, że w
przyszłości zabezpieczą
Żydom spokojne istnienie
nie pozwolą ich
prześladować. W
obliczu tych wszystkich
cierpień i prześladowań,
niemieccy Żydzi przyjęli
katolicki obyczaj
odwiedzania grobów
swoich zmarłych, których
nazywali świętymi
(Kedoszim)
męczennikami.
Odprawiano przy tym
modlitwy za zmarłymi.
Od tych tragicznych
wydarzeń pierwszej
wyprawy krzyżowej,
niemiecki judaizm
obumarł i przybrał
posępną postać.<br><br>

Gdy upadła Edessa,
rozpoczęto głosić
potrzebę drugiej krucjaty.
W Niemczech i we
Francji znowu
podburzano przeciwko
Żydom krwiożerczy
fanatyzm ludu.<br><br><br>

<p class="artykul">Pod murami Antiochii<br>
W październiku 1097 roku armia krucjatowa dotarła
pod mury Antiochii, której żmudne oblężenie trwało
ponad dziewięć miesięcy. W tym czasie armia
krzyżowa odpierała kilkakrotnie próby odsieczy
organizowane przez poszczególnych Emirów
tureckich, do których garnizon Antiochii słał listy z
rozpaczliwymi prośbami pomocy. W czasie oblężenia,
obóz opuścił grecki generał Titikos, słusznie bojąc się
zamachu na jego życie. Krzyżowcy, którzy i tak z
nieufnością odnosili się do cesarza, po tym incydencie
uznali, że nie obowiązuje ich przysięga złożona
<img style="float: right; margin-top:15px; margin-bottom:15px; margin-left:15px; margin-right:15px " src="obrazki/rycerz.jpg">
Aleksemu. Wywołało to pewien sprzeciw, ale jednak
większość zwykłych żołnierzy uważała że postąpiono
słusznie. Uważali, że w końcu należała im się większa
pomoc ze strony cesarza, ponieważ walczą także w
obronie Bizancjum. Nie rozumieli, że cesarz nawet
gdyby chciał nie mógł zaoferować im większej
pomocy. Poza tym świetnie rozumiał, że baronowie
tylko czekają na możliwość wymigania się od
przysięgi, gdyż w końcu w większości przybyli na
wschód, żeby zdobywać ziemie dla siebie, a nie dla
cesarza. Wracając jednak do oblężenia, Antiochia była
potężnym miastem, które musiało zostać zdobyte,
jeżeli krzyżowcy myśleli o podbiciu Palestyny.
Ostatecznie w wyniku zdrady greka Firuza, dowódcy
jednej z bram miejskich, którego żonę uwiódł pewien
Turek, armia krzyżowa wdarła się do miasta. Zabito
wszystkich muzułmanów w mieście, a pozostałych
mieszkańców, choć pozostawiono przy życiu,
doszczętnie obrabowano. Krzyżowcom nie udało się
jednak zdobyć cytadeli. W tym samym czasie do
Antiochii kierowała się wielka armia turecka,
dowodzona przez atabega Mosulu Kurbugha. Udało
mu się zjednoczyć wielu emirów tureckich, którzy
dostrzegli zagrożenie ze strony wojsk krucjatowych.
Odsiecz jednak przyszła do miasta zbyt późno, gdyż
krzyżowcy kilka dni wcześniej zajęli miasto. Armia
Kurbughi przeszła więc do oblężenia. Krzyżowcy
znajdowali w bardzo kiepskim położeniu. W mieście
obleganym przez kilka miesięcy nie było już prawie
wcale pożywienia, na dodatek ciągle nie zdobyli
cytadeli. Czas działał jednak na ich korzyść, gdyż
sojusz Kurbughi zaczął się chwiać. W wyniku
wzajemnych zawiści i wrogości poszczególni
emirowie opuszczali szeregi jego armii. Poza tym
wielu władców tureckich zaczęło uważać, że
autorytatywny Kurbugha po zdobyciu Antiochii
będzie chciał ograniczyć niezależność ich państewek.
Pomimo dezercji, Kurbugha ciągle jednak dysponował
kilkukrotną przewagą liczebną. Krzyżowcow
podtrzywało na duchu znalezienie w podziemiach
katedry Antiochii włóczni, którą uznano za włócznię
świętego Maurycego. Ostatecznie w wyniku głodu,
pomimo śmierci ich duchowego przywódcy, legata
papieskiego Ademara z Le Puy, zdecydowali się na
atak. Wojsko miał poprowadzić Beomund z Tarentu,
który to namawiał wcześniej Firuza do zdrady, a także
organizował wiele działań oblężniczych. Z uwagi na
ciężką chorobę Rajmunda z Tuluzy, wszyscy
baronowie bezspornie uznali dowództwo Boemunda w
tej bitwie. Boemund wyprowadził swoją nieliczną,
zmęczoną armię w pole, która ze względu na głód
panujący w mieście utraciła konie. Kurbugha
wykorzystując tradycyjną taktykę turecką, rozpoczął
pozorowany odwrót, wciągając krzyżowców w
dogodniejszy teren, ciągle jednak zasypując ich
strzałami. Frankowie wiedząc, że nie mają nic do
stracenia parli jednak naprzód w zwartym szeregu.
Doszło do zaciętej walki. W przeciwienstwie do
Turków, Frankowie czuli, że nie mają absolutnie nic
do stracenia. Z czasem wszyscy sojusznicy Kurbughi,
widząc, że bitwa nie przebiega tak łatwo jak się
spodziewali, uciekli z pola walki. Osamotnione
wojska Kurbughi nie były wstanie dotrzymać pola
Frankom i zostały zniszczone. Władzę nad miastem
pomimo sprzeciwu Rajmunda z Tuluzy, przejął
Boemund, który mianował się księciem Antiochii.</p><br><br><br>

Cesarz Konrad (1137-
1152) udzielił Żydom
schronienia w
Norymberdze i kilku
innych warowniach. Od
tego momentu Żydzi
niemieccy uważali
cesarza za swego patrona
i on sam uważając się za
takiego, zażądał od nich
opłacania ekwiwalentu.
Dzięki temu Żydzi w
Cesarstwie Rzymskim
narodu niemieckiego stali
się stałymi klientami
skarbu (Kammerknechte)
państwa. Początkowo
oznaczało to ich
nietykalność jako sług
cesarskich. Jednakże z
czasem zepchnięto ich na
same dno społeczeństwa i
przywiązano jak
niewolników do ziemi.
Do końca XVIII wieku
Żydzi niemieccy
odgrywali już rolę
parjasów.<br><br>

W 1147 r. do Polski
przybyła druga fala
Żydów. Uciekali oni
przed prześladowaniami
drugiej wyprawy
krzyżowej w Europie
Zachodniej.<br><br>

W owym czasie
ludność żydowska w
Europie miała charakter
odrębnego stanu
społecznego. Uważano
ich za sługi skarbu (servi
camerae), co wpłynęło na
wyodrębnienie się
zwyczaju bezpośredniego
podlegania Żydów
monarsze. Formuła ta
znalazła wyraz w
przywileju Fryderyka I
Barbarossy dla ludności
żydowskiej z 1157 r. i
stała się normą
obowiązującą w
Niemczech, a także poza
ich granicami.<br><br><br>

<p class="artykul">Jerozolima<br>
W czerwcu 1099 roku armia krzyżowa licząca
jakieś 12 tys. pieszych, 1,2 tys. konnych i tłumy
zwykłych pielgrzymów stanęła pod murami
<img style="float: left; margin-top:15px; margin-bottom:15px; margin-left:15px; margin-right:15px " src="obrazki/rycerz2.jpg">
Jerozolimy. Była to potężna twierdza, uzbrojona
między innymi w ogień grecki, należąca do rządzącej
Egiptem dynastię Fatymidów. Kiedy Egipcjanie
zobaczyli zbliżającą się armię, przezornie wygnali
wszystkich chrześcijan z miasta i przygotowali się do
obrony. Na szczęście dla krzyżowców, Egipt trawiony
był przez konflikty dynastyczne, które aż do zajęcia
go przez Saladyna skutecznie ograniczały jego
możliwość prowadzenia wojen. Najważniejszym
problemem krzyżowców był brak machin
oblężniczych. Na szczęście ten problem udało się
szybko rozwiązać dzięki przybyciu floty genueńskiej,
zaopatrzonej w materiały do budowy takich machin.
Pomimo licznych ataków krzyżowcom nie udawało
się jednak zdobyć miasta. Ostatecznie z pomocą dla
wycieńczonych upalnych latem i zmęczonych brakiem
sukcesów krzyżowców przyszedł niejaki kaznodzieja
imieniem Piotr Dezydery głosząc, że ukazał mu się
zmarły biskup Ademar. Kapłan nakazał odbyć post, a
następnie obejść w procesji boso mury Jerozolimy,
dzięki czemu uda im się zdobyć miasto w ciągu
dziewięciu dni. Wojsko krzyżowe z nowym zapałem
przystąpiło do oblężenia. W końcu 14 lipca, hufiec
pod dowództwem Gotfryda sforsował mury. W
mieście zamordowano wszystkich mieszkańców, czyli
pozostałych tam muzułmanów i żydów. Ten akt
barbarzyństwa odbił się szerokim echem w świecie
muzułmańskim, a nawet w Europie. Arabowie nigdy
potem już nie umieli zapomnieć Frankom tej zbrodni.
29 lipca zmarł Urban II, pomysłodawca całego ruchu,
nie dowiadując się przed śmiercią o wielkim sukcesie
krzyżowców. Po długich targach koronę
zaproponowano Gotfrydowi z Bouillon, który jednak
odmówił koronacji w miejscu śmierci Chrystusa i
przyjął jedynie tytuł Obrońcy Grobu Świętego.
Wybrano też patriarchę Jerozolimy, którym został
kapłan imieniem Daimbert. Ostatnią, bitwą krucjaty
była sierpniowa bitwa pod Askalonem, gdzie wojska
krucjatowe odparły kiepsko zorganizowany i
dowodzony atak armii Egipskiej.<br><br>
<center><img style="float: center; margin-top:15px; margin-bottom:15px; margin-left:15px; margin-right:15px " src="obrazki/forum.jpg"><br></center>

<p class="artykul"><br>Artykuł ukazał się oryginalnie na stronie<br>
<a href-"http://kruc.republika.pl">http://kruc.republika.pl</a><br><br>
Chcesz podyskutować ?<br>
Wyrazić opinię na temat tego artylułu ?<br>
Zapraszamy na forum<br>
<a href="http://www.thesaurus.com.pl/forum/index.php?c=25">www.thesaurus.com.pl/forum/index.php?c=25</a><br>





<!-- ***************KONIEC TREŚCI STRONY*************** -->





<BR><BR><BR>
<a  class="sectionHead" HREF="spisTresci.html">Powrót do spisu treści.</A>
<BR><BR><BR><BR><BR>
<!-- Stopka -->
<div id="bottomMenu">
<a href="http://www.thesaurus.com.pl">Copyright &#169 by Thesaurus News 2007.</a><br>
<a href="http://www.thesaurus.com.pl">All Rights reserved &#174</a>
</div>
<!-- Koniec stopki -->


<!-- Statystyki -->
<script type="text/javascript">
var gaJsHost = (("https:" == document.location.protocol) ? "https://ssl." : "http://www.");
document.write(unescape("%3Cscript src='" + gaJsHost + "google-analytics.com/ga.js' type='text/javascript'%3E%3C/script%3E"));
</script>
<script type="text/javascript">
try {
var pageTracker = _gat._getTracker("UA-7157373-2");
pageTracker._trackPageview();
} catch(err) {}</script>
<!-- Koniec statystyki -->


</BODY>
</HTML>
�